Avrupa’da yaşayan göçmen emekçilerin sesi yasanacakdunya.net

“Smash G8” gerilimi

İtalyan basını 10 Temmuz’da L’Aquila’da yapılan emperyalist zirve karşıtı final eylemini, “G-8 karşıtı gösteride gerilim” başlığıyla duyurdu. Gerilimin nedeni ise TİKB imzalı “Smash G8” pankartı ve bu iradenin yanında saf tutan -yine onların ifadesiyle- “yarısı İtalyan, yarısı yabancı” militan devrimcilerdi.

Villa Comünale dell’Aquila’da hepi-topu 5 bin kişi toplanmıştı. Peki “G-8′i Dağıtacağız” pankartı niye bu kadar tepki topluyor, bir gerilim kaynağı oluyordu? Çünkü burada bir irade beyanı vardı. Eperyalist-kapitalizmi temellerinden sarsmak gerektiği bilinci ve eylemine işaret ediyordu. Carlo Giuliani’in anısını canlandırıyor, O’nun cesaretiyle yürüme çağrısı yapıyordu.

Bu sloganla karşılaşınca, neden zirve sahiplerinden çok, gösteri organizasyonunu gerçekleştirenlerin içinde ‘kırmızı görmüş boğa’ gibi şirazesi kayanlar oldu. Çünkü bu pankart devletin icazet sınırlarını zorlayıp aşmaya dönük bir davetti. Devletin müsamaha sınırları içerisinde, zirve sahiplerini rahatsız etmeyecek eylemlerle oyalanmak düzeniçi solun ruhuna işlediği için bu daveti bastırmaları, olmadığı koşulda etki alanını daraltmaları gerekiyordu.

Çünkü bu çağrının küreselleşme karşıtı hareket içerisinde tarihsel bir arka planı vardı. Seattle sokakları 1999′da kitle militanlığı ile Dünya Ticaret Örgütü toplantısına dar edilmişti. Yine 2001 Temmuz’unda Cenova sokaklarını dolduran kalabalıklar Carlo şahsında G-8 güruhuna unutamayacakları bir kabus yaşatmıştı. Bu hareket, emperyalist devlerin korkularını büyüten Prag ve Nice deneyimlerinden geçip gelmişti!

Sonrasında pasifize edilip içi boşaltılan küreselleşme karşıtı hareket, emperyalist-kapitalizmi tehdit eden bir güç olmaktan çıktı/çıkarıldı. Düzeniçi pasifist hareketlerle, emperyalist güçler el ele vererek bu hareketin militan ruhunu öldürdüler.

Ama hala korkuyorlar. Krizle birlikte büyüyen yoksulluk ve özgürlük yoksunluğunun biriktirdiği öfkenin, kapitalizmin temellerine yönelecek biçimde canlanmasından korkuyorlar. “Smach G8” iradesini bastırmayı başaramadılar fakat bu irade ve çağrının etki alanını daraltmayı başardılar. Kuşkusuz bunu sadece final eyleminde bu pankartın açılmasına müdahale ile sağlayamazlardı. Eylemi parçalara böldüler. Farklı şehirlerde sınırlı sayıda insanla suya sabuna dokunmayan eylemler örgütlendi. Zirvenin yapıldığı kentte, kamp kurup eylem yapılmasına “çatışmalardan depremzedeler zarar görmesin” bahanesiyle karşı çıktılar. Eylemlere ve organizasyona dair belirsizlikler son güne kadar sürdü. Organizasyonun uluslararası ayağı topal bırakıldı. Dağınık ve kimin ne yaptığı belli olmayan bir tablo çıktı ortaya.

“G-8′i Dağıtacağız” iradesi, küreselleşme karşıtı hareket içerisinde giderek daha fazla yerleşiklik kazanan düzeniçeleşmeyi sarsan bir etki yarattı. Bu etki büyütüldüğü oranda, işçi ve emekçilerin uluslararası birleşik militan eyleminin kanalları da filizlenmiş olacak! Emperyalist-kapitalizm ve onun zirveleri gerçekte işte o zaman sarsılacak!

Final eylemine tersane işçileri de katılmıştı. İşçi sınıfının uluslararası bölüklerine selam gönderiyorlardı. Eylemlerde kaydadeğer en önemli şeylerden birisi de buydu. Kapitalizmi sarsacak olan devrimci dalga ancak ve ancak işçi sınıfı hareketinin örgütlü savaşımı ile büyüyecek! Bundandır ki selam olsun işçi sınıfının militan bölüklerine! Selam olsun “Smash G8” iradesini ayakta tutanlara!