Avrupa’da yaşayan göçmen emekçilerin sesi yasanacakdunya.net

İsmail Gökhan Edge yaşıyor!..

“1980 öncesinde yaşamını yitiren devrimci gençler, Gökhan Edge, Şevki Kobal, Ali Fuat Okan, Adil Olcay, Hakan Şenyuva anısına Ankara Üniversitesi Siyasal Bilgiler Fakültesi`nde derslik açıldı. Dersliğin açılışında, Siyasal Bilgiler Fakültesi Dekan Yardımcısı Yalçın Karatepe, ve 1980 öncesi dönemde SBF Dekanlığı yapan Cevat Geray, Mülkiyeliler Birliği Başkanı Ali Çolak, Hakan Şenyuva`nın babası Hakkı Şenyuva, fakültenin eski mezunları ve öğrenciler katıldı. Açılışta bir konuşma yapan Cevat Geray, dersliğin o dönem ölenlerle onların arkadaşları arasındaki dayanışmanın bir parçası olarak gerçekleştiğini belirtti.“

İsmail Gökhan Edge 5 Kasım 1953’te Eskişehir’de doğdu. İzmir Atatürk Lisesi’nden 1972′de mezun oldu. Aynı yıl Ankara Siyasal Bilgiler Fakültesi’ne (SBF) kaydoldu.

Devrim ve sosyalizm mücadelesinin o dönemki neredeyse bütün sıra neferleri gibi okul sıralarını bırakıp işçi sınıfının örgütlenmesi için Adana’ya gitti. Gözaltına alındı. Ağır işkencelere rağmen sınıf bilincinin çelikleştirdiği direngenliğini gösterdi, konuşturamadılar. Diyarbakır’a gönderildi. Fatih yoldaşın (Mehmet Fatih Öktülmüş) öğrencisi olduğunu, bilincine gelecek toplum idealinin mayası katılmış işçi sınıfına yaraşır bir komünist olduğunu gösterdi. İşkence günlerce sürdü, o direndi. 10 Aralık 1976′ta katlettiler.

Boyun eğerek/eğdirilerek yenilmeyenler ölümsüzdür!

Nihat Behram’ın İsmail Gökhan Edge için kaleme aldığı dizeler

İşkencede Ölen Yoldaş İçin

Senin alnındaki yaralar
halkın yaralarıdır
seni kırbaçlayan el
halkı da kırbaçladı…

Boynuna vurulan zincir
halkı boğmak istiyor,
beynini sarsan elektrik
halkı da örseledi…

Toroslar, ah Toroslar
Hozat, Silvan, Tunceli…
Açlık, esaret, keder…
Kavga sizin içindir;
elinde katillerin
yoldaş, sizin için can verdi

Kimbilir ne kadar vahşice sana
vurdular, dağladılar;
direnen bakışların
nasıl zalimce katledildi…

Alnındaki yaradan
boşaldı belki bütün kanın
fakat nehirlerin akıyor, dağların rüzgarlıdır,
bak; yine çarpıyor kalbin
ortasında kavganın…

Nihat Behram / 1977